Biznesplan

Biznes plan bywa częścią lub sensem takich opracowań jak prace magisterskie. Warto wiedzieć więcej na temat biznesplanu. Czasami bez takich informacji pisanie prac nie ruszy z miejsca.

Planowanie jest czynnością, która powinna towarzyszyć każdemu działaniu firmy
– zarówno działaniom powtarzalnym, cyklicznym, rutynowym, jak również działaniom wyjątkowym, podejmowanym okazjonalnie, w skrajnych przypadkach – jednorazowo. Warunki ryzyka i niepewności, w jakich funkcjonuje każda firma, wymuszają poprzedzenie podjęcia decyzji, czyli zaangażowania środków dla osiągnięcia zamierzenia – stworzeniem wizerunku przyszłości prezentującego antycypację:
– podejmowanych działań,
– środków ich realizacji,
– oczekiwanych, czy raczej – zamierzonych rezultatów tych działań oraz
– potencjalnych czynników, mogących zakłócić osiągnięcie zamierzeń. Wymóg tworzenia owego przyszłego obrazu jest tym większy, im decyzja ma
bardziej wieloaspektowy charakter, im silniejsze i bardziej rozległe skutki niesie dla firmy oraz – im więcej czynników i uwarunkowań nie zależy od samej firmy, lecz od jej otoczenia.
Taki przyszły obraz firmy (lub jej części, bądź – sfery działania) zwykle przybiera postać planu, czyli opracowania zbioru dokumentów, gdzie zarówno w formie jakościowo-opisowej, jak również ilościowej przedstawione są cztery powyższe obszary (działania, środki realizacji, skutki działań oraz możliwe odchylenia).
Czynności prowadzące do powstania planu określa się planowaniem. Można w szczególności wskazać tu na takie czynności jak
– gromadzenie informacji w formie danych jakościowych i ilościowych – w tym informacji opisujących okresy przyszłe,
– ich porządkowanie, czyli selekcjonowanie i odpowiednie grupowanie (agregację),
– analizę danych z punktu widzenia ich wiarygodności oraz siły związków przyczynowo-skutkowych w relacjach:
– działanie-zamierzenie -> środki realizacji,
– działanie-zamierzenie ->  jego rezultaty,
– środki realizacji -> sposoby ich użycia,
– środki realizacji -> możliwe zakłócenia w dostępie do nich lub sposobie ich użycia,

– sformułowanie tendencji zmian w czasie w okresach przyszłych objętych horyzontem planu.
Planowanie o charakterze powtarzalnym jest prowadzone praktycznie w każdej firmie i po pewnym czasie staje się czynnością na tyle rutynową, że nie nastręcza specjalnie trudności – przynajmniej w warstwie metodologicznej. Wyspecjalizowane służby firmy potrafią sprawnie zastosować wypracowane procedury planistyczne i z reguły nie mają problemu z zaadaptowaniem modeli, czy narzędzi planistycznych. Z drugiej strony warto jednak wspomnieć, że narzędzia planowania podlegają ciągłej ewolucji i doskonaleniu.
Wyprzedzające w czasie porządkowanie rzeczywistości, ukazujące rozwój i kształtowanie przyszłej skali takich zjawisk jak sprzedaż, produkcja, nakłady, koszty, zyski itd. w standardowych przedziałach czasu – jest trudnym do przecenienia sposobem na systematyzację działań zmierzających do realizacji celów planistycznych w oparciu
0 zasady efektywności ekonomicznej. Systemowo stosowane planowanie z powodzeniem zdaje egzamin w sytuacji względnie stabilnych warunków działania firmy zarówno zewnętrznych, jak i wewnętrznych oraz w sytuacjach, które nie wymagają działań nadzwyczajnych, okazjonalnych, istotnie (skokowo) zmieniających stan firmy oraz jej usytuowanie na rynku. Biznesplan jako praca magisterska.
Takie okazjonalne działania w cyklu życia firmy pojawiają się jednak co jakiś czas, począwszy od powołania do życia przedsiębiorstwa, poprzez ważne decyzje w fazie funkcjonowania (np. – inwestycje), a skończywszy na fazie likwidacji przedsiębiorstwa. Niezbędna wówczas wydaje się formuła planowania, ukazująca w możliwie długim horyzoncie czasu projekcję realizacji owych „skokowych” przemian przedsiębiorstwa. Sytuacje takie właściwie zawsze można określić wspólnym atrybutem – są to zmiany o charakterze biznesowym. Niezależnie bowiem od tego, czy są one wykreowane na gruncie technicznym, organizacyjnym, czy finansowym – zawsze na tyle silnie skutkują w sposobie, zakresie i skali prowadzenia działalności gospodarczej oraz w efektach z niej płynących, że implikują ważne (często nieodwracalne) i długookresowe modyfikacje w ekonomiczno-finansowej kondycji firmy. Nie wydaje się możliwe, aby bez stworzenia planu realizacji takich przemian oraz ich konsekwencji można było je urzeczywistniać. A zatem plan, który jest tworzony właśnie w sytuacjach nadzwyczajnych, nie rutynowych oraz takich, które wywierają wpływ na całokształt działalności firmy nazwiemy planem biznesowym lub biznesplanem.
Biznesplan jest zestawem dokumentów (danych źródłowych, wyników obliczeń
1 dokonanych na tej podstawie analiz, zestawu przyjętych założeń), w których na podstawie oceny sytuacji strategicznej firmy jak również danych historycznych zawarta jest projekcja celów firmy i sposobów ich osiągania. Biznesplan uwzględnia wszystkie istniejące uwarunkowania natury finansowej, rynkowej, marketingowej, organizacyjnej, kadrowej i technologicznej. Obejmuje on działalność historyczną (o ile nie dotyczy całkowicie nowego projektu), bieżącą oraz okresy przyszłe.

Czytaj więcej

Koniec długich weekendów!

Ogłaszamy koniec długich weekendów! Koniec op… się. Czas brać się do roboty. Czas brać się za pisanie prac.

Parę artykułów wstecz pisaliśmy o najlepszym czasie na pisanie prac. Wtedy był najlepszy, a teraz jest jeszcze lepszy.

Juwenalia już za Wami. Kończy się maj, zaraz będzie czerwiec. Ci, którzy jeszcze nie zmierzyli się z pisaniem swojej dyplomówki nie mają już czasu, by odkładać to na później. jeśli chcecie bronić się w czerwcu lub lipcu to trzeba zacząć już teraz. Nie jutro, bo słowo jutro nic nie oznacza. Jutro też możecie powiedzieć, że zaczniecie jutro. W poniedziałek ważnych spraw się nie zaczyna, więc zacznijcie dziś (akurat jest niedziela). Ale jeśli jest inny dzień gdy to czytasz, to nic to nie zmienia – zacząć trzeba dziś. Właśnie teraz wrzuć jedynkę i odpal swoją furę zwaną pracowitością.

Przelicz ile potrzebujesz czasu na napisanie pracy i pomnóż to razy 3. Wtedy otrzymasz liczbę dni (albo godzin), których realną wartość potrzebujesz na napisanie pracy. Nie okłamuj sam siebie, bo to nic nie da. Po prostu zmierz się z problemem, a stwierdzisz, że nie taki diabeł straszny.

Pisanie prac idzie znacznie szybciej gdy już się to zacznie robić. Czas gdy człowiek zbiera się do tej czynności niczego nie daje, dopóki nic nie powstanie. Lepszy jest jeden rozdział gotowy niż przeświadczenie, że w tydzień napisze się całą prace. Bo się nie napisze. Zresztą prace mają jedną wadę – nie piszą się same.

Zatem dziś zacznij wreszcie pisać leniu.

Czytaj więcej

Jak pisać prace by ją wreszcie napisać

Można tu użyć wiele słów, które dobrze oddają determinacje. Kto widział „Killera” z C. Pazurą to pamięta pewnie gadkę motywacyjną, jaką usłyszał komisarz Ryba od swojego przełożonego: „Musisz być jak Tommy Lee Jones w <<Ściganym>>”. No właśnie. Jak coś zaczynasz to skup się na tym maksymalnie i wykonuj tę jedną czynność aż ją skończysz z sukcesem. Nie oznacza to bynajmniej że masz usiąść do pracy i pisać ją bez przerwy aż ją skończysz, dzień i noc i jeszcze więcej. Po prostu gdy siadasz do tej czynności, to się jej poświęcaj w 100%, a nie rozmieniaj na drobne. Wszystkie odciągacze uwagi powinny być jak najdalej od Ciebie. Tylko Ty i praca. Wtedy ją właśnie pokonasz, chociaż lepszym określeniem będzie, że razem wygracie tę walkę z czasem.

Otocz się dobrymi, aktualnymi materiałami, staraj się dowiedzieć jak najwięcej w zakresie tematu, na jaki piszesz. Poczuj się ekspertem w swojej dziedzinie. Wykrześ z siebie więcej niż pierwotnie zamierzałeś. Podejdź do pracy z sersem, a wtedy ona też obdarzy Cię satysfakcją. Pomyśl o niej jak o dziele swojego życia. W końcu przecież oprawisz ją i będzie w Twoim domu już wiecznie wyeksponowana, a Twoi rodzice na pewno będą do niej zaglądać z ciekawością. Jeśli temat pracy nie przypadł Ci do gustu to staraj się znaleźć w nim coś co Cię zainteresuje. Skup się na jej zaletach, a nie wadach. Spraw by pisanie prac było dla Ciebie nagrodą, możliwością poszerzenia wiedzy, a nie karą.

Takiej nagrody Wam życzymy … i oczywiście dobrej oceny na koniec.

Czytaj więcej

Prawo cywilne a inne gałęzie prawa

Pisanie prac z prawa może przysporzyć sporo problemu. Ważne jest by skompletować dobrą i przede wszystkim jak najbardziej aktualną bibliografię.

Relacje między gałęziami prawa. System prawa dzieli się na poszczególne gałęzie według kryterium metody regulacji, przedmiotu regulacji i rodzaju podmiotów stosunków prawnych.
W celu rozstrzygnięcia zagadnienia należącego do zakresu regulacji danej gałęzi prawa, nie uregulowanego jednak w niej. można stosować normy należące do innej gałęzi prawa tylko przez analogię, odpowiednio, nie zaś wprost.
Jedną z odrębnych gałęzi prawa jest prawo pracy, które wyrosło z cywilnej gałęzi systemu prawa. Do spraw nie unormowanych przepisami prawa pracy można stosować przepisy kodeksu cywilnego, ale tylko odpowiednio – jak stanowi art. 300 k.p. – co jest normatywnym potwierdzeniem gałęziowej odrębności prawa pracy.
B. Kompleksowe działy systemu prawa. Poza podziałem systemu prawa na gałęzie można dokonywać typologicznego wyróżniania w obrębie systemu prawa kompleksowych działów prawa, obejmujących normy należące do różnych gałęzi prawa. Niekiedy jest to celowe i pożądane ze względów praktycznych (stosowanie prawa), teoretycznych i dydaktycznych (nauczanie prawa).
Kompleksowy dział systemu prawa tworzy się z norm wyodrębnionych z różnych gałęzi prawa ze względu na jakiś specyficzny przedmiot regulacji lub szczególny rodzaj podmiotów występujących w stosunkach regulowanych przez te normy. Zwykle podstawą wyodrębnienia kompleksowego działu systemu prawa jest jeden lub kilka kompleksowych aktów prawnych, tzn. takich, które do regulacji jakichś specyficznych spraw lub stosunków z udziałem podmiotów szczególnego rodzaju wykorzystują różne metody regulacji.
Przykładami kompleksowych działów systemu prawa, w których stosowana jest cywilistyczną metoda regulacji stosunków prawnych (obok innych metod), są w szczególności: prawo spółdzielcze, lokalowe, rolne, górnicze, wodne, morskie, lotnicze, transportowe, bankowe, ubezpieczeniowe.

Czytaj więcej

Pedagogika resocjalizacyjna o wymiarach kreujących

Dziś kolejny artykuł o pedagogice resocjalizacyjnej. Bez informacji prace licencjackie, czy prace magisterskie z pedagogiki resocjalizacyjnej byłoby niepełne. Sensem każdej działalności resocjalizacyjnej jest człowiek, zaś przedmiotem jego dobro. Należy je rozumieć w sposób pozbawiony odcieni kontekstowych i interpretacyjnych. Dobrem każdego człowieka jest jego rozwój, który umożliwia mu pokonywanie przeciwieństw losu w taki sposób, aby za każdym razem, oglądając się za siebie, nie dostrzegał „społecznej ściany obojętności”, a patrząc w przyszłość, widział otwierające się przed nim społeczne perspektywy. Można powiedzieć, że te trzy wymienione podmioty odniesienia łączy kultura socjalizacyjna. Podstawą każdej kultury socjalizacyjnej są wartości i normy. Dają one ludziom poczucie sensu i stanowią zespół wskazówek postępowania. Są one drogowskazami na drogach i bezdrożach naszego życia. Od poziomu stopnia ich przyswojenia oraz umiejętności właściwego stosowania zależy jakość naszej egzystencji. Warunki socjalizacyjno-kulturowe towarzyszące ludziom od urodzenia wpływają na ich zachowania, nie pozbawiając ich równocześnie indywidualności i spontaniczności.

To właśnie kultura socjalizacyjna współtworzy najważniejsze parametry naszej tożsamości, umożliwiając nam samorealizację w pełnionych rolach społecznych. Ludzka tożsamość jednostkowa i społeczna określają istotę rozumienia nas samych i innych ludzi. Poprzez parametry tożsamości osobowej potrafimy lepiej rozumieć siebie, a poprzez parametry tożsamości społecznej jesteśmy zrozumiali dla innych. Kultura socjalizacyjna i wynikające z niej twórcze rozwiązywanie sytuacji problemowych umożliwiają zindywidualizowanie ludzkiego losu oraz wyposażają człowieka w możliwości kreatywne. Kultura, twórczość, kreatywność stanowią podstawowe społeczne wyznaczniki rozwoju człowieka i jednocześnie określają główne parametry jego tożsamości jednostkowej i społecznej. Treść tych trzech pojęć buduje wewnętrzną intelektualną przestrzeń człowieka i wpływa na jego role życiowe.

Człowiek jako twórca i człowiek jako efekt twórczości – te dwa wymiary wizji człowieka i wizji świata są wkomponowane w historię ludzkiej kultury i  cywilizacji. Pisanie prac o tym jest ciekawe. Poprzez długie wieki rozwoju człowieka wymiary te eksponowały rozmaite pośrednie formy naszej kreacji zawierające się w ideach filozoficznych i kulturowych. Bez względu jednak na to, czy przyjmowana była perspektywa teocentryczna, antropocentryczna czy reicentryczna, ludzie posiadali od zawsze niezachwianą wiarę, że ich ludzka egzystencja nie jest dziełem przypadku. Istnieją dla jakiegoś celu, wykreowani lub skonstruowani, z duszą lub bez niej. Ludzkie życie posiada wiele wymiarów, a jednym z najistotniejszych wydaje się wymiar tworzenia człowieka przez człowieka.

Odwiedź ogłoszenia z pedagogiki na naszej stronie, np:

Pisanie prac pedagogika. – pomoc w redagowaniu, korekcie, badaniach, ankietach, prezentacjach power point – uczciwość, rzetelność, doświadczenie

Czytaj więcej