LEKCJA BIBLIOTECZNA POD TYTUŁEM „BAŚNIOWY ŚWIAT W POWIEŚCI FANTASY” – scenariusz lekcji

Dziś coś dla specjalnie dla studentów pedagogiki, którzy pisanie prac muszą zastosować w praktyce na przykład prowadząc praktyki w szkole lub przedszkolu. Albo bibliotece. Dziś specjalnie dla Was scenariusz lekcji bibliotecznej na temat „baśniowego świata w powieściach fantasy”.

 

Wiemy, że o tej porze roku coraz częściej macie praktyki szkolne w placówkach oświatowych. Pisaliście do nas, że macie problem z pisaniem prac  tego typu np scenariuszy lekcji. Dlatego dziś mamy bardzo konkretny przykład scenariusza lekcji. Temat też wydaje się nam atrakcyjny.

 

 

LEKCJA BIBLIOTECZNA POD TYTUŁEM „BAŚNIOWY ŚWIAT W POWIEŚCI FANTASY”

czyli jak pisanie konspektu, scenariuszy lekcji, pisanie prac przenieść w sferę praktyki, czyli pracę z dziećmi.

 

Scenariusz lekcji bibliotecznej dla uczniów klasy VI. Czas trwania lekcji bibliotecznej 90 minut (czyli 2 godziny lekcyjne). Miejsce lekcji – biblioteka szkolna.

 

  • Temat pracy:

„Z wizytą w świecie magów, elfów, krasnoludów.”

 

  • Cele lekcji:
  • Cel główny:

– zainteresowanie uczniów literaturą fantasy.

  • Cele szczegółowe:

–  zapoznanie się z cechami gatunku fantasy,

–  rozwijanie wyobraźni uczniów,

–  rozwijanie abstrakcyjnego myślenia,

–  zapoznanie się z autorami literatury fantasy,

–  rozwinięcie umiejętności pisania opowiadań,

–  podwyższenie kultury czytelniczej,

–  rozwinięcie umiejętności czytania ze zrozumieniem,

 

  • Metody pracy:
  • Metody podające – wykład informacyjny na temat literatury fantasy. Podanie definicji tego gatunku. Ogólne wprowadzenie w literaturę fantasy, rys historyczny. Wymienienie gatunków fantasy oraz ich prekursorów.
  • Pogadanka – rozmowa kierowana z uczniami. Zorientowanie się jaką literaturę czytają uczniowie. Zadawanie pytań dotyczących:

– zainteresowań czytelniczych uczniów,

– autorów najczęściej czytanych,

– znajomości autorów literatury fantasy,

– znanych uczniom tytułów z gatunku fantasy.

Burza mózgów – Na podstawie podanej przez uczniów literatury, oraz literatury przygotowanej przez prowadzącego próba wskazania przez uczestników lekcji cech szczególnych książek fantasy. Wspólne ustalenie cech gatunku fantasy. Zapisanie wszystkich pomysłów na tablicy w postaci mapy myśli, w celu zapamiętania wyznaczników i elementów literatury fantasy.

  • Praca z książką – na podstawie otrzymanych wcześniej fragmentów z powieści  wymienionych wyżej, stworzenie w grupach, opowiadania fantasy lub rozwinięcie otrzymanego fragmentu według nowego pomysłu.

 

  • Środki dydaktyczne:

– tablica szkolna,

– teksty drukowane – fragmenty powieści:

– „Gra o Tron”, George R. R. Martin

– „Władca Pierścieni – Drużyna Pierścienia”, J. R. R. Tolkien,

– „Saga o Wiedźminie. Miecz przeznaczenia”, A. Sapkowski,

– „Opowieści z Narnii- Lew, Czarownica i stara szafa”, C.S. Lewis,

– „Harry Potter i kamień filozoficzny”, J. K. Rowling.

– papier, długopisy.

 

 

  • Formy pracy:

– indywidualna – dyskusja z nauczycielem, odnajdowanie cech literatury fantasy.

– grupowa – stworzenie opowiadania w grupie z gatunku fantasy, na podstawie otrzymanych materiałów pomocniczych oraz zdobytej wiedzy w trakcie trwania zajęć.

 

 

  • Przebieg zajęć:

  • Przywitanie się z uczniami, sprawdzenie obecności oraz podanie tematu zajęć.

  • Rozmowa z uczestnikami o preferencjach czytelniczych:

– czy lubią czytać książki,

-jakie książki czytają,

-jakich autorów lubią,

-czy często czytają książki.

Dyskusja – sprawdzenie jaka wiedzę posiadają uczniowie na temat fantasy. Rozmowa na temat różnic między realizmem a fantastyką. Rozmowa na temat książek o tematyce fantasy – sprawdzenie czy uczniowie wiedzą o cechach charakterystycznych dla literatury fantasy.  Pytania o książki fantasy jakie uczniowie czytali. Próba usystematyzowania ich wiedzy – przedstawienie historii literatury fantasy oraz twórców tego gatunku.

 

  • Podzielenie uczniów na pięć grup (po około 5- 6 osób, wyznaczając grupy według

odliczania) oraz wyłonienie w każdej z grup przewodniczącego. Lider przewodzi

grupie oraz prezentuje pracę grupy. Każda z grup dostaje fragmenty książek z

którymi mają się zapoznać.

-Grupa I fragment z pozycji: „Gra o Tron”, George R. R. Martin,

-Grupa II fragment z pozycji: „Władca Pierścieni – Drużyna Pierścienia”, J. R. R. Tolkien,

-Grupa III fragment z pozycji: „Saga o Wiedźminie. Miecz Przeznaczenia”, A. Sapkowski,

-Grupa IV fragment z pozycji: „Opowieści z Narnii- Lew, Czarownica i stara

szafa”, C.S. Lewis,

– Grupa V fragment z pozycji: „Harry Potter i kamień filozoficzny”, J. K. Rowling.

  • Rozmowa na temat fragmentów które uczniowie otrzymali. Analiza owych fragmentów, omówienie ich przez uczniów. Dyskusja o tym czy się podobają i czy wiedzą z jakiej książki może pochodzić dany fragment. Próba stworzenia listy cech literatury fantasy na podstawie otrzymanych materiałów (dyskusja, burza mózgów). Pomysły zapisuje nauczyciel na tablicy w postaci mapy myślowej. Nauczyciel pomaga uczniom stworzyć mapę, poprzez zadanie pytań:

– czy akcja z fragmentów dzieje się w obecnym świecie,

– czy czas akcji jest realny,

– czy postacie mogły by istnieć obecnie,

– jakie postacie występują w otrzymanych tekstach,

– czy przyroda jest taka sama jak realistyczna,

  • Przerwa – 10 minut.
  • Po przerwie uczniowie wracają na swoje miejsca we wcześniej wydzielonych grupach. Nauczyciel przypomina w skrócie informacje jakie zostały zebrane przed przerwą, w celu przywrócenia uwagi uczniów na lekcję oraz utrwaleniu zdobytych informacji.
  • Wprowadzenie uczniów w zadnie jakie mają wykonać. Zadnie to próba napisania krótkiego opowiadania fantasy lub rozwinięcie otrzymanego fragmentu i stworzeniu na jego podstawie nowej historii. Zadnie wykonywane jest w grupach. Na zadnie jest przeznaczone około 30 minut. Nauczyciel sprawdza jak idzie praca w grupach, pomaga w ewentualnych problemach. Uczniowie oprócz otrzymanych fragmentów maja do dyspozycji zdjęcia wyświetlane na rzutniku oraz rozrysowaną mapę na tablicy z cechami literatury fantasy.
  • Po zakończeniu pracy liderzy grup lub wyznaczone osoby prezentują swoje opowiadania.
  • Podsumowanie zajęć przez prowadzącego – ocena opowiadań. Podziękowanie za uczestnictwo w zajęciach.

 

 

  • Podsumowanie zajęć:

Po zajęciach uczeń:

– zna pojęcia realistyczny/ fantastyczny,

– zna pojęcia fantastyka, fantasy.

– zna cechy literatury fantasy,

– potrafi rozróżnić literaturę fantasy od innych gatunków,

– zna autorów powieści literatury fantasy,

– potrafi wymienić tytuły książek z kategorii fantasy,

– potrafi napisać krótkie opowiadanie z kategorii fantastyki,

– potrafi odnaleźć literaturę fantasy w bibliotece,

– rozwija umiejętność pracy w grupie,

 

Czytaj więcej

Metoda biograficzna a pisanie prac

W czynności takiej jak pisanie prac wykorzystuje się wiele metod badawczych. Jedną z nich jest metoda biograficzna.

Metoda biograficzna

Metoda biograficzna znajduje szerokie zastosowanie zwłaszcza w badaniach socjologicznych. Ostatnio coraz częściej stosuje się ją w badaniach pedagogicznych i psychologicznych. Nie jest to w pełni metoda samodzielna. Wykorzystanie jej wymaga odwołania się do innych metod: obserwacji, sondażu, analizy dokumentów itp. „Najogólniej określa się ją jako metodę polegającą na opisie i analizie przebiegu życia ludzkiego rozpatrywanego w kontekście określonego wycinka rzeczywistości społecznej”. W metodzie biograficznej korzysta się z różnych wypowiedzi pisemnych. Mogą być to: pamiętniki, życiorysy, dzienniki, listy, wspomnienia, autobiografie i inne, oraz z wypowiedzi ustnych przeważnie na temat życia osobistego badanych.

Metoda biograficzna może mieć formę metody monograficznej bądź metody indywidualnych przypadków.
Metoda monograficzna „polega na traktowaniu układu społecznego jako pewnej całości. Dąży do zanalizowania układu relacji między częściami tej całości, zasad jej funkcjonowania i dynamiki”. Przedmiotem badań metody monograficznej są instytucje społeczne: przedszkola, szkoły, rodzina, domy kultury, muzea, instytucje socjalne, instytucje religijne, świetlice.
Dużą wagę przywiązuje się w niej do różnych źródeł informacji, m.in. materiałów pisemnych, np. sprawozdania, dzienniki, pamiętniki, notatki, listy itp., oraz uzyskanych w trakcie rozmów i wywiadów z osobami pełniącymi różne funkcje kierownicze.

Metoda indywidualnych przypadków

Metoda indywidualnych przypadków, często zamiennie określana jako „studium przypadku”, „analiza przypadku” lub „metoda kliniczna”. Obejmuje zazwyczaj kilka czy nawet kilkanaście i więcej przypadków, a nie jeden przypadek.
Na ogół przez metodę indywidualnych przypadków rozumie się gromadzenie danych o rozwoju i życiu fizycznym, psychicznym i społecznym pojedynczych ludzi interesujących badacza.

Metoda indywidualnych przypadków jest „sposobem badań polegającym na analizie jednostkowych losów ludzkich, uwikłanych w określone sytuacje wychowawcze, lub na analizie jednostkowych biografii ludzkich z nastawieniem na opracowanie diagnozy przypadku lub zjawiska w celu podjęcia działań terapeutycznych”. Chcąc otrzymać wiarygodny materiał badawczy, należy korzystać z możliwie wielu źródeł. Takich jak obserwacje, rozmowy, wywiady, analizy dokumentów osobistych (zeszyty, pamiętniki, notatki), które pomogą poznać fakty z życia, opinie i postawy.
Metoda biograficzna — łącznie z dwiema jej odmianami, czyli metodą monograficzną i metodą indywidualnych przypadków. Nie jest pozbawiona zarówno dodatnich, jak i ujemnych stron pod względem swej wartości poznawczej, dlatego warto się z nimi dokładniej zapoznać.

Tagi: pisanie prac, prace magisterskie, prace licencjackie

Czytaj więcej

Czym jest nauka i jej związek z pisaniem prac

Nowożytna cywilizacja w poznawaniu otaczającego ją świata, w poznaniu prawdy obiektywnej wypracowała stosunkowo skuteczny oręż, jakim jest nauka. Na dorobek ten złożyły się doświadczenia całej ludzkości. Zapewne to nie koniec doskonalenia metod poznawania coraz bardziej złożonego świata.

Wśród autorytetów nauki toczą się wciąż dyskusje na temat doskonałości i niedoskonałości tejże. Ludzie nie znaleźli lepszego sposobu na poznanie świata i wyjaśniania rządzących nim zjawisk.

Nauka

Czym więc jest nauka? Jak zauważa Pilch termin ten jest pojemny treściowo i może mieć wiele kontekstów.  Jednym z nich jest kontekst teoretyczny ujmujący naukę jako system uzasadnionych twierdzeń i hipotez, odnoszących się do określonej sfery rzeczywistości. Lub też jako całokształt działalności poznawczej, będącej wynikiem pracy naukowców (jako odrębnej grupy społecznej). Innym jest kontekst dydaktyczny określający czynności uczenia się czegoś lub nauczania kogoś. Wreszcie kontekst funkcjonalny, najbliższy niniejszym rozważaniom, oznaczający ogół działań badawczych zmierzających do rozwijania nauki, w zgodzie z metodami pozwalającymi uzyskać obiektywne i uporządkowane poznanie określonego obszaru rzeczywistości. Korzeniowski uważa, że jest ona: „wyspecjalizowaną działalnością poznawczą zmierzającą do obiektywnego poznania i zrozumienia rzeczywistości przyrodniczej i społecznej oraz do stworzenia przesłanek wykorzystania zdobytej wiedzy w celu przekształcenia rzeczywistości zgodnie z potrzebami człowieka”. Ratajewski twierdzi , że nauka to: „określona i specjalna działalność ludzi w celu poznania obiektywnej prawdy o rzeczywistości, zaspokojenia ludzkich potrzeb poznawczych i polepszenia działań praktycznych ludzi”.

Nietrudno zauważyć, że przedstawione definicje, mimo iż treściowo różnią się między sobą, to jednak pojęciowo są zbieżne, a ich cechą wspólną jest element poznania naukowego, na który składa się zarówno proces poznawania, jak i jego wyniki. Ów proces w literaturze przedmiotu nazywany jest badaniami naukowymi.

Pisanie prac dyplomowych to etap kończący naukę akademicką studentów.

Czytaj więcej

Typologia zmiennych

Czym jest typologia zmiennych?

Geneza kolejnej czynności w pracy badawczej, po sformułowaniu problemów badawczych a do nich hipotez badawczych, tkwi w założeniu mówiącym, iż w celu poznania faktów, procesów i zjawisk będących przedmiotem badań, trzeba najpierw dojrzeć zasadnicze elementy rzeczywistości, mieszczące się w obszarze badań i zainteresowań badawczych. Elementami tymi są najczęściej ludzie i ich otoczenie, w tym elementy kultury materialnej. Są to np. sprzęt, wyposażenie, infrastruktura, elementy mentalności i organizacji, sposoby myślenia i działania, procedury oraz struktury organizacyjne.

Typologia zmiennych

Pod względem ogólnym przedstawione powyżej podstawowe cechy konstytutywne, które daje się zaobserwować w każdym zdarzeniu lub zjawisku, co w metodologii nauk nazywa się zmiennymi. Natomiast w szczegółach są to cechy, zespoły cech, które są głównymi, konstytutywnymi składnikami zjawiska, które poddaje się analizie, obserwacji i opisowi. Oczywiście bada się także ich genezę, nasilenie, rodzaje, manifestacje, skutki, sposoby kompensacji itp. Każde zjawisko posiada takie zmienne i w każdej sytuacji badawczej należy odszukać i nazwać zespół zmiennych tworzący jakiś fakt, zdarzenie lub proces. Zmienna to czynnik, który przyjmuje różne wartości.

Dlatego zmienne mogą być wyrażone ilościowo, np. za pomocą wskaźnika, ilości, zagęszczenia lub jakościowo, są to np. przyczyny, skutki, recepcja. Nie taki podział zmiennych jest jednak najważniejszy, bowiem jest to tylko różny stopień ogólności zmiennych, a właściwie różny sposób ich określania, zdefiniowania. Znacznie ważniejsza jest świadomość, jaki istnieje związek miedzy poszczególnymi zmiennymi, jaka jest jego siła, jakie są możliwości wpływania zmiennych na siebie, jaki jest kierunek zależności między zmiennymi, która zmienna wpływa na inne zmienne, a która zmienna podlega wpływom.

W zależności od tego wyróżniono:

  1. zmienne niezależne, czyli przyczyny powodujące swym działaniem powstanie określonych skutków, tzn. pewne czynniki powodujące określone zmiany w innych czynnikach (zmiennych), to zmienne, od których zmienne zależne zależą, które na nie oddziaływają
  2. zmienne zależne, czyli czynniki, podlegające wyraźnym wpływom ze strony zmiennych zależnych. Innymi słowy jest to zmienna, która jest przedmiotem badania, a której związki z innymi zmiennymi badacz chce określić.

W badaniach powyższe zmienne mogą odgrywać różną role. W przypadku, gdy jakaś cecha wpływa na ilość, jakość, kierunek zmian innej cechy jest zmienną niezależną. W dalszych analizach ta sama cecha jest zestawiana z inną, taką, która determinuje jej ilość, jakość lub kierunek rozwoju i wówczas jest zmienną zależną. Natomiast w interakcjach między zmienną niezależną a zmienną zależną występują również elementy pośredniczące, czyli zmienne pośredniczące. Wydaje się, że taki podział zmiennych jest dość powszechnie używany, stosowany i dość skuteczny, także w badaniach z zakresu dydaktyki obronnej.

Masz problem?

Pisz:

Pisanie prac PEDAGOGIKA – badania, ankiety, wykresy, tabele

Czytaj więcej

Cytowanie podczas pisania pracy

Poniższy opis nie stanowi reguły, ale takie cytowanie jest dopuszczalne na większości polskich uczelni.

Przed pisaniem pracy poznaj wytyczne swojej uczelni, by nie popełniać głupich błędów.

Cytowanie

Cytowanie to przytaczanie cudzych wywodów, powoływanie się na fakty naukowe czy informacje zawarte w innych publikacjach. Wykorzystanie cudzych myśli bez podania ich źródła jest plagiatem, dyskwalifikuje autora jako badacza i rodzi poważne, negatywne konsekwencje.

Cytowanie spełnia 3 podstawowe funkcje:

 

  • wskazuje źródła wykorzystywanych informacji, poglądów, stanowisk,
  • wzbogaca zasadniczy tekst dodatkowymi informacjami
  • ukazuje złożoność tematu, poglądów, okoliczności, itp. Sposoby cytowania innych prac:
  • dosłowne przytaczanie fragmentu tekstu (cytat) – zwyczajowo cytuje się fragmenty tekstu o długości do kilkunastu zdań. Cytując fragment tekstu należy wyraźnie zaznaczyć, gdzie cytat się zaczyna, a gdzie kończy. UWAGA! Cytat musi być oznaczony kursywą. Własny tekst po cytowanym fragmencie powinien rozpoczynać się nowym wciętym akapitem
  • odwoływanie się do źródła bez dosłownego

 

 

Każde cytowanie powinno mieć odsyłacz do przypisu z danymi bibliograficznymi cytowanego źródła i  podaniem  numeru  strony.  Spis  cytowanej  literatury  umieszcza  się  na końcu pracy w sekcji „Wykaz literatury”.

 

Powołania na cytowane źródło dokonuje się przy pomocy przypisów dolnych. Przypis dolny składa się z dwóch połączonych części: numeru-odwołania do przypisu, który   pojawia się w tekście, oraz treści przypisu, który znajduje się na dole strony. Przypisy dolne należy wstawiać automatycznie, wówczas uzyskuje się ciągłą numerację dla całej pracy.

Nie wolno zamieszczać przypisu na innej stronie niż ta, na której znajduje się odnośnik odsyłający do tego  przypisu.  Przypisy  dolne  muszą  zawierać  numery  stron,  na  których  w źródle znajduje się cytowany tekst.

UWAGA! Należy konsekwentnie stosować wyłącznie przypisy dolne. Wymogi dotyczące przypisów dolnych:

  • numeracja ciągła – cyfry arabskie
  • czcionka Times New Roman, 10
  • interlinia pojedyncza
  • wyrównanie – obustronne.

Czytaj więcej