Pedagogika resocjalizacyjna o wymiarach kreujących

Dziś kolejny artykuł o pedagogice resocjalizacyjnej. Bez informacji prace licencjackie, czy prace magisterskie z pedagogiki resocjalizacyjnej byłoby niepełne. Sensem każdej działalności resocjalizacyjnej jest człowiek, zaś przedmiotem jego dobro. Należy je rozumieć w sposób pozbawiony odcieni kontekstowych i interpretacyjnych. Dobrem każdego człowieka jest jego rozwój, który umożliwia mu pokonywanie przeciwieństw losu w taki sposób, aby za każdym razem, oglądając się za siebie, nie dostrzegał „społecznej ściany obojętności”, a patrząc w przyszłość, widział otwierające się przed nim społeczne perspektywy. Można powiedzieć, że te trzy wymienione podmioty odniesienia łączy kultura socjalizacyjna. Podstawą każdej kultury socjalizacyjnej są wartości i normy. Dają one ludziom poczucie sensu i stanowią zespół wskazówek postępowania. Są one drogowskazami na drogach i bezdrożach naszego życia. Od poziomu stopnia ich przyswojenia oraz umiejętności właściwego stosowania zależy jakość naszej egzystencji. Warunki socjalizacyjno-kulturowe towarzyszące ludziom od urodzenia wpływają na ich zachowania, nie pozbawiając ich równocześnie indywidualności i spontaniczności.

To właśnie kultura socjalizacyjna współtworzy najważniejsze parametry naszej tożsamości, umożliwiając nam samorealizację w pełnionych rolach społecznych. Ludzka tożsamość jednostkowa i społeczna określają istotę rozumienia nas samych i innych ludzi. Poprzez parametry tożsamości osobowej potrafimy lepiej rozumieć siebie, a poprzez parametry tożsamości społecznej jesteśmy zrozumiali dla innych. Kultura socjalizacyjna i wynikające z niej twórcze rozwiązywanie sytuacji problemowych umożliwiają zindywidualizowanie ludzkiego losu oraz wyposażają człowieka w możliwości kreatywne. Kultura, twórczość, kreatywność stanowią podstawowe społeczne wyznaczniki rozwoju człowieka i jednocześnie określają główne parametry jego tożsamości jednostkowej i społecznej. Treść tych trzech pojęć buduje wewnętrzną intelektualną przestrzeń człowieka i wpływa na jego role życiowe.

Człowiek jako twórca i człowiek jako efekt twórczości – te dwa wymiary wizji człowieka i wizji świata są wkomponowane w historię ludzkiej kultury i  cywilizacji. Pisanie prac o tym jest ciekawe. Poprzez długie wieki rozwoju człowieka wymiary te eksponowały rozmaite pośrednie formy naszej kreacji zawierające się w ideach filozoficznych i kulturowych. Bez względu jednak na to, czy przyjmowana była perspektywa teocentryczna, antropocentryczna czy reicentryczna, ludzie posiadali od zawsze niezachwianą wiarę, że ich ludzka egzystencja nie jest dziełem przypadku. Istnieją dla jakiegoś celu, wykreowani lub skonstruowani, z duszą lub bez niej. Ludzkie życie posiada wiele wymiarów, a jednym z najistotniejszych wydaje się wymiar tworzenia człowieka przez człowieka.

Odwiedź ogłoszenia z pedagogiki na naszej stronie, np:

Pisanie prac pedagogika. – pomoc w redagowaniu, korekcie, badaniach, ankietach, prezentacjach power point – uczciwość, rzetelność, doświadczenie